Θεωρία και στρατηγική του Ανταρτοπολέμου

«Όταν ο εχθρός προελαύνει, υποχωρώ. Όταν ο εχθρός στρατοπεδεύει, τον ενοχλώ. Όταν ο εχθρός εξαντλείται, τον σφυροκοπώ. Όταν ο εχθρός υποχωρεί, τον καταδιώκω».

Μάο Τσε Τουνγκ

Το ΝΑΤΟ ορίζει τον ανταρτοπόλεμο ως «στρατιωτικές και παραστρατιωτικές επιχειρήσεις που διεξάγονται σε κατεχόμενες από τον εχθρό ή και σε εχθρικές περιοχές από άτακτες, βασικά ντόπιες δυνάμεις». Η διαφορά ανάμεσα στον ανταρτοπόλεμο και την τρομοκρατία έχει καταστεί σήμερα δυσδιάκριτη. Ως αντικειμενικός σκοπός του ανταρτοπολέμου θα μπορούσε να ορισθεί η προσπάθεια μείωσης της μαχητικής ισχύος των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας ως σύνολο με τελικό στόχο την κατάληψη του επίμαχου εδάφους ενώ η τρομοκρατία συνίσταται σε μεμονωμένα χτυπήματα που σε μεγάλο βαθμό στρέφονται εναντίον μη στρατιωτικών στόχων και δε συνδυάζονται άμεσα με προσπάθεια κατοχής εδάφους. Ο Τσε Γκεβάρα υποστηρίζει ότι πρόκειται για μια μορφή πολέμου και επομένως έχει τα βασικά χαρακτηριστικά του τελευταίου (υποταγή στον πολιτικό σκοπό, αυξημένη σημασία της τριβής και της τύχης, καίριος ρόλος του στρατιωτικού διοιηκητή κλπ.). Το κυριότερο όμως χαρακτηριστικό είναι ότι πρόκειται για έναν πόλεμο χωρίς σταθερές.

Future Combat Systems: Το νέο ρομποτικό δόγμα πολέμου

Η συνεχής ανάπτυξη της τεχνολογίας, και ειδικά κατά την τελευταία δεκαετία, δεν θα μπορούσε παρά να έχει αντίκτυπο και στον πόλεμο.  Ο οργασμός επένδυσης πάνω σε εξοπλιστικά προγράμματα, σε παγκόσμια κλίμακα, καθώς επίσης η έρευνα και η ανάπτυξή νέων οπλικών συστημάτων, δημιούργησαν το κατάλληλο υπόβαθρο για μακροπρόθεσμες αλλαγές, οι οποίες σα στόχο έχουν την ενίσχυση του ρόλου της μηχανής στις μελλοντικές πολεμικές επιχειρήσεις.

Ιστορία, Γεωγραφία και Στρατηγική της Ναυτικής Ισχύος

Από την μελέτη της Θεωρίας, της Ιστορίας, της Γεωγραφίας και της Στρατηγικής της Ναυτικής Ισχύος μπορεί να αντληθεί το συμπέρασμα ότι η Ναυτική Ισχύς συνδέεται αρρήκτως με την Εθνική Ισχύ, την προστασία των εθνικών συμφερόντων και την επιτυχέστερη αντιμετώπιση του «διλήμματος ασφαλείας» ενός κράτους. Πράγματι, η άξια και αποτελεσματική εκπροσώπηση ενός κράτους στην διεθνή σκηνή αποτέλεσε διαχρονικά μία από τις σπουδαιότερες αιτίες αποκτήσεως και συντηρήσεως Πολεμικού Ναυτικού. Παρ’ ημίν, ο Ελληνικός Πολεμικός Στόλος υπήρξε το κύριο διαπραγματευτικό επιχείρημα του Ελευθερίου Βενιζέλου, προκειμένου να γίνει η Ελλάς δεκτή στον συνασπισμό των ορθοδόξων εθνών της Χερσονήσου του Αίμου εναντίον της Οθωμανικής Τουρκίας κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, διαδραμάτισε δε αποφασιστικό ρόλο διασφαλίζοντας την Κυριαρχία των Θαλασσών στον χώρο του Αιγαίου υπέρ των Συμμάχων.

Πώς το Βυζάντιο και όχι η Ρώμη, μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση της Pax Americana

H υπονόμευση του εσωτερικού του εχθρού είναι ο φθηνότερος δρόμος για τη νίκη.

Του Edward Luttwak (μετάφραση απο το περιοδικό Foreign Policy)

Οικονομική κρίση, ογκούμενο δημόσιο χρέος, υπερβολικές δεσμεύσεις στο εξωτερικό – δεν είναι αυτός τρόπος να κυβερνάται μια αυτοκρατορία. Η Αμερική χρειάζεται σοβαρά φροντιστήριο στρατηγικής. Και γρήγορα. Αυτό δε θα προερχόταν ποτέ από τη Ρώμη και η υιοθέτηση των στρατηγικών της. Η ανηλεής επέκταση της αυτοκρατορίας, η κυριαρχία επί ξένων λαών και ο συντριπτικός, ολοκληρωτικός πόλεμος απλώς θα επέσπευδαν την πτώση της Αμερικής. Αντ΄ αυτής, καλύτερα να η καθοδήγηση να αναζητηθεί στην ανατολική ενσάρκωση της αυτοκρατορίας: Το Βυζάντιο, που επέζησε του Ρωμαϊκού προκατόχου του για περισσότερους από οκτώ αιώνες. Είναι τα μαθήματα της Βυζαντινής υψηλής στρατηγικής που πρέπει να ανακαλύψει ξανά η Αμερική σήμερα.

Ο Mackinder επηρεάζει ακόμα την γεωπολιτική της Δύσης και τους επικριτές του Ομπάμα

Η πρόσφατη απόφαση του προέδρου Ομπάμα, να ακυρώσει την αντιπυραυλική ασπίδα στην ανατολική Ευρώπη, έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις εκ μέρους της αμερικανικής «ρεπουμπλικανικής» δεξιάς. Ο πρόεδρος κατηγορήθηκε για αφέλεια, αδυναμία, ακόμη και για ενδοτισμό απέναντι στη Ρωσία. Όσο όμως και να θεωρούν τον εαυτό στους «στρατηγικό ρεαλιστή», οι σημερινοί νεοσυντηρητικοί είναι στην ουσία βαθιά επηρεασμένοι από τις «συνταγές» περί εξωτερικής πολιτικής ενός Βικτωριανού γεωγράφου. Το 1904, και στη διάρκεια μιας συνάντησης της βρετανικής Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρίας (Royal Geographical Society), ο Sir Halford J Mackinder παρουσίασε μια ομιλία του με τίτλο «Ο Γεωγραφικός Άξονας της Ιστορίας». Μέσα σε μια μόλις ώρα, είχε θέσει τα βασικά όρια της γεωπολιτικής του 20ου αιώνα.