Η αυτοθυσία της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ)

Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της σχετικά πρόσφατης ιστορικής μας πορείας υπήρξε αναμφισβήτητα η τουρκική εισβολή στη Κύπρο, στις 20 Ιουλίου 1974, και η από τότε κατοχή και συνεχής λεηλασία του 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το καλοκαίρι του 1974, ένα τμήμα του ελληνικού στρατού, η Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ), η οποία είχε σταλεί στη Κύπρο στις 16 Αυγούστου 1960, με βάση τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, βρέθηκε κυριολεκτικά στο μάτι του κυκλώνα των γεγονότων, που σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του. Μόνη και παντελώς αβοήθητη αντιμετώπισε ό,τι πιο εκλεκτό διέθεταν τότε οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και διεξήγαγε επικούς αγώνες χωρίς να λυγίσει. Το βιβλίο αυτό είναι μια μαρτυρία για την αυτοθυσία των αξιωματικών και των οπλιτών της ΕΛΔΥΚ οι οποίοι, με το αίμα και τον ιδρώτα τους, πότισαν τη κυπριακή γη. Τα πολύτιμα στοιχεία που κατείχε ο συγγραφέας συνδυαζόμενα με τις έντονες εντυπώσεις και ανεξίτηλες μνήμες για τα γεγονότα που έζησε, ως αυτόπτης μάρτυρας, δίνουν τη δυνατότητα για μια ακριβή και αξιόπιστη καταγραφή τόσο της αυτοθυσίας των ανδρών της ΕΛΔΥΚ όσο και των αιτιών που οδήγησαν σε αυτή.

O Πόλεμος των Ελιγμών

Η σημερινή συγκυρία της οικονομικής στενότητας προετοιμάζει τις ένοπλες δυνάμεις όλων των κρατών -και πρώτα πρώτα της Ελλάδας- για μια περίοδο σημαντικών αλλαγών, με δραματική μείωση δυνάμεων και αυστηρά μέτρα περικοπών των αμυντικών προϋπολογισμών. Καθώς οι στρατιωτικές δομές ανασχεδιάζονται με προοπτική ελάττωσης, τα προνοητικά κράτη θα προσπαθήσουν να αντισταθμίσουν την αριθμητική μείωση με ποιοτική βελτίωση και αύξηση της αποτελεσματικότητας, ιδίως στο περιβάλλον του πολέμου του άμεσου μέλλοντος, ο οποίος θα είναι τρισδιάστατος και θα διεξάγεται με ασύλληπτες ταχύτητες. Η ιδέα του “πολέμου των ελιγμών” έχει προταθεί ως πολλά υποσχόμενη λύση στο πρόβλημα. Ο ελιγμός ως στοιχείο της στρατιωτικής τέχνης είναι κάτι γνωστό εδώ και χιλιετίες, αλλά η θεωρία ενός πολέμου ελιγμών δεν χρησιμοποιεί τον όρο με την έως τώρα καθιερωμένη σημασία του. Ο “πόλεμος των ελιγμών”, σε αντίθεση με τον “πόλεμο φθοράς”, δεν επιδιώκει τη φυσική καταστροφή των δυνάμεων του εχθρού, δεν μετρά την επιτυχία με στατιστικές καταστραμμένου υλικού και απωλειών προσωπικού. Αντίθετα, επιδιώκει την εκμετάλλευση των αδυναμιών του εχθρού, την παράκαμψη και απομόνωση των ισχυρών του σημείων και τελικά τη συντριβή της θέλησής του να αντιστέκεται. Δεν προσφέρει συνταγές περί του πρακτέου· η αρχή του είναι μία: διαρκής διατήρηση της πρωτοβουλίας και του παλμού, διείσδυση στη διαδικασία λήψης αποφάσεων του εχθρού και μόνιμος αιφνιδιασμός του.

Διαχρονικές Αρχές Βυζαντινής Στρατηγικής και Τακτικής

Στο τέλος του βιβλίου “Τακτικά”, που αποδίδεται στον βυζαντινό αυτοκράτορα Λέοντα Στ’ τον Σοφό και που συντάχθηκε περί το 900 μ.Χ., παρατίθενται 294 αξιώματα ή μάλλον παραγγέλματα για το πώς μπορεί ένας πόλεμος να κερδηθεί με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Πρόκειται για αξιώματα τα οποία παρά τη διαχρονική τους αξία ελάχιστα έχουν μελετηθεί έως τώρα. Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου επιχειρεί λοιπόν να τα ταξινομήσει, να εντοπίσει τις αρχικές τους πηγές, κυρίως όμως να τα αποκαθάρει από το περιστασιακό τους περίβλημα και να τα αναγάγει σε βασικές αρχές “αναίμακτης” επικράτησης σε κάθε σημαντικό αγώνα ή αντιπαράθεση. Φιλοδοξία του βιβλίου αυτού είναι, άρα, να αποβούν τα αξιώματα αυτά, ως κλασικοί κανόνες στρατηγικής και τακτικής, χρήσιμα σε οποιονδήποτε αντιμετωπίζει δυσκολίες στην καθημερινή του ζωή ιδίως, μάλιστα, υπό το κράτος των σημερινών αντίξοων συνθηκών που όλοι διανύουμε. Στον πρόλογο του βιβλίου, ο Καθηγητής Βασίλειος Μαρκεζίνης σημειώνει πως “ένα σύγγραμμα έχει αξία εάν, με τη συνδρομή της φαντασίας του αναγνώστη του, μπορεί να προκαλέσει διαχρονικά νέες σκέψεις και όχι μόνο να δίνει πληροφορίες για το τι ίσχυε πριν από χίλια χρόνια. Το τονίζω αυτό διότι έτσι πρέπει να αντιμετωπίσει ο αναγνώστης και αυτό το βιβλίο [του Νέστορα Κουράκη], που είναι τόσο ικανό να τον οδηγήσει σε περαιτέρω συλλογισμούς”.

Η θέση του Βρετανικού Τύπου στις Ελληνοτουρκικές Σχέσεις 1955-1965

Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι η ανάδειξη της θέσης του βρετανικού Τύπου στα ελληνοτουρκικά θέματα τη δεκαετία 1955 – 1965. Η πρωτοτυπία του εν λόγω έργου έγκειται στη μελέτη πρωτογενούς υλικού των εφημερίδων The Times και The Guardian αναφορικά με την προβολή της δράσης της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (Ε.Ο.Κ.Α.), καθώς και της μετέπειτα εξέλιξης του κυπριακού ζητήματος, των διωγμών των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955, των εκλογών στην Ελλάδα και της εκτενούς αναφοράς σε πρόσωπα με πολιτική δράση στη χώρα. Επιπλέον, διερευνάται η σχέση ανάμεσα στα βρετανικά Μ.Μ.Ε., στα κέντρα εξουσίας, στις ομάδες πίεσης και στο βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών, και αναδεικνύεται η σαφής προσπάθεια του βρετανικού Τύπου να προβάλει εκλεπτυσμένα, αλλά αυστηρά, τις πολιτικές επιδιώξεις και θέσεις της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής. Παράλληλα εξετάζεται ενδελεχώς το ζήτημα της “αντικειμενικότητας” στην άσκηση δημοσιογραφίας, ειδικά όταν πρόκειται για περίπλοκα πολιτικά θέματα, όπως το κυπριακό ζήτημα. Όπως σημειώνει εύστοχα ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, «παρατηρεί κανείς με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη σύμπνοια μεταξύ ΜΙ6, Foreign Office και  βρετανικού Τύπου στην κοινή προβολή των βρετανικών συμφερόντων όσον αφορά την Κύπρο, όπως, επίσης,  και τη χωρίς διαφοροποίηση, εκ μέρους του Τύπου, αντιμετώπιση των Αγωνιστών της Ελευθερίας ως «τρομοκρατών», της Ε.Ο.Κ.Α. ως τρομοκρατικής οργάνωσης και των Ελλήνων της Κύπρου που διεκδικούσαν την αυτοδιάθεση ως εθνικιστών».

Οι Τούρκοι ανάμεσα στην Κίνα και το Βυζάντιο

Στα μέσα του 6ου αιώνα εμφανίστηκε στις παρυφές της Κίνας μια νομαδική φυλή που μέσα σε λίγα χρόνια (από το 552 έως το 568) ενοποίησε τον κόσμο των νομάδων και τις στέπες της Ευρασίας, από τη Μογγολία και τη Ματζουρία στην Κίνα έως τη νότια Ρωσία και την Ουκρανία. Η νομαδική αυτή αυτοκρατορία των Τούρκων ήταν τόσο δυνατή κι έκανε τόσο αισθητή την επιρροή της, ώστε το όνομα των ιδρυτών της κατέληξε να χαρακτηρίζει ολόκληρη γλωσσική κοινότητα εθνών -τα τουρκικά έθνη- ενώ κατά τη σύγχρονη εποχή επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο ως ταυτότητα ενός μοντέρνου έθνους-κράτους. Η νομαδική αυτοκρατορία των Τούρκων μαζί με τα υποτελή σε αυτήν έθνη ενεπλάκησαν στις διεθνείς σχέσεις της εποχής ανταλλάσσοντας πρεσβείες και συνάπτοντας συμμαχίες αναλόγως με τα συμφέροντά τους τόσο με την Κίνα, την Περσία αλλά και το Βυζάντιο. Επιπλέον, την αχανή επικράτειά τους διαπερνούσε από τη δύση ως την ανατολή το βόρειο παρακλάδι του δρόμου του μεταξιού που παρέκαμπτε την Περσία και δια μέσου της στέπας ένωνε την Κωνσταντινούπολη με την κεντρική Ασία και την Κίνα. Ως εκ τούτου, η νομαδική αυτοκρατορία των Τούρκων είχε μία ιδιαίτερη θέση στην πολιτική των Βυζαντινών στην Ευρασία και γενικότερα στο διεθνές σύστημα του 6ου και 7ου αιώνα ως ένας από τους σημαντικούς του παράγοντες.

Η Ελλάδα, το Κυπριακό και ο αραβικός κόσμος 1947-1974

Σκοπός αυτής της μελέτης είναι να αναδείξει τα προβλήματα και τα διλήμματα που αντιμετώπισε η Ελλάδα στην προς Ανατολάς πολιτική της μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Επίσης να εντάξει τις ελληνοαραβικές σχέσεις στο ευρύτερο διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον. Γι’ αυτό αναλύονται διεξοδικά η φιλοαραβική πολιτική της Ελλάδας και τα αποτελέσματά της· o διεθνής συσχετισμός δυνάμεων στην Εγγύς/Μέση Ανατολή και οι επιπτώσεις του στις τοπικές εξελίξεις· και η πολιτική των περιφερειακών κρατών με μεγάλη γεωστρατηγική σημασία (Τουρκίας, Ισραήλ και Αιγύπτου), ιδιαίτερα σε σχέση με κρίσιμα για την περιοχή ζητήματα, όπως το Κυπριακό και το Παλαιστινιακό. Ο Γιάννης Σακκάς είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας της Μεσογείου στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου και μετέχει σε επιτροπή του Υπουργείου Εξωτερικών για τη δημιουργία λεξικού τοπωνυμίων. Στα βιβλία/μονογραφίες του περιλαμβάνονται:  Το Παλαιστινιακό – Ο σιωνισμός, οι Άραβες και ο διεθνής παράγοντας 1882-1948 και Οι Αραβες στη Νεότερη και Σύγχρονη Εποχή.

Military Intelligence in Cyprus

New research reveals the role of British intelligence on Cyprus since the Great War. The Foreign Office, the MI5, the Special Branch, and the Special Operations Executive played a key part in retaining the island within the British Empire, despite calls of the Greek-Cypriots to be united with Greece. Britain planned for the defence of Cyprus staging intelligence operations in the Middle East. Winston Churchill feared a German airborne assault after the fall of Crete in May 1941. The SOE was called in to set up stay-behind guerilla groups. Anthony Eden witnessed the 1955-59 revolt and the decline of British power after the Suez crisis. However, the sovereign bases on the island contributed to British strategy on the Middle East. RAF bombers carrying nuclear weapons based on the island were the only deterrent capability of the Central Treaty Organisation, a West-inspired alliance with member states the United Kingdom, Turkey, Iran and Pakistan. In addition, details of the Turkish invasion of July 1974, the performance of British intelligence and the policy of Harold Wilson and James Callaghan towards Greece, Turkey and the United States have been unearthed with the help of the latest declassified archives. Callaghan himself admitted being deceived by the assurances of the Turkish government that they would not invade. As the Middle East became a region of terrorist activities, Cyprus faced the asymmetric threat. In February 1978 the battle of the Larnaca airport between the National Guard and an Egyptian anti-terrorist unit showed the world that a hostage crisis could damage considerably the relations of sovereign states.

Ο κατάσκοπος του Προέδρου

Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει στη Γαλλία ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε σήμερα και στο οποίο η υπηρεσία αντικατασκοπίας της χώρας χαρακτηρίζεται «πολιτικό όργανο» του προέδρου Nicolas Sarkozy. Στο βιβλίο «Ο κατάσκοπος του προέδρου» οι δημοσιογράφοι Canard Enchaîné, Olivia Recasens και Christophe Labbé του περιοδικού Le Point σκιαγραφούν ένα «δηλητηριώδες» πορτρέτο του Bernard Squarcini, του προϊστάμενου της Κεντρικής Διεύθυνσης Εσωτερικών Πληροφοριών (Direction Central du Renseignement Intérieur/DCRI), η οποία ιδρύθηκε κατόπιν πρωτοβουλίας του προέδρου Sarkozy. Βασιζόμενοι σε μαρτυρίες -στην πλειοψηφία τους ανώνυμες- οι συγγραφείς κατηγορούν τον Squarcini ότι είναι «στην υπηρεσία» του προέδρου. Υποστηρίζουν επίσης ότι η DCRI, η οποία δημιουργήθηκε το 2008 με τη συγχώνευση της Διεύθυνσης Παρακολούθησης της Τρομοκρατίας (DST) και των Γενικών Πληροφοριών (RG), έχει «παρεκκλίνει» από την αποστολή της. Την Τετάρτη ο ίδιος ο Squarcini, μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο, τόνισε ότι «δεν είναι κατάσκοπος κανενός». Ο δικηγόρος του ανακοίνωσε σήμερα ότι θα καταθέσει αγωγή για δυσφήμιση σε βάρος των συγγραφέων, της ειδησεογραφικής ιστοσελίδας Mediapart και του ιδρυτή της, δημοσιογράφου Edwy Plenel.

Φάκελος ΤΜΤ

Η πρώτη μυστική αποστολή όπλων της τουρκικής τρομοκρατικής ΤΜΤ, από την Τουρκία προς την Κύπρο, διά θαλάσσης πραγματοποιήθηκε στις 16/8/58. Ως τα τέλη του ’58 στάληκε οπλισμός για 800 ένοπλους. Μέχρι τέλους του 1959 (ακόμα και μετά από τις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου) οι αποστολές οπλισμού, έφθασαν να εξοπλίσουν 5.000 μέλη της ΤΜΤ. Στα κέντρα εκπαιδεύσεως της ΤΜΤ στην Τουρκία στέλλονταν από την Κύπρο 20-25 Τ/κ κάθε μήνα. Επέστρεφαν ως εκπαιδευτές στα εδώ μυστικά ΚΕΝ της ΤΜΤ. Το σύστημα αυτό, μεταφορά οπλισμού και εκπαίδευσης, διήρκεσε μέχρι και το 1963. Τον αρχικό ηγετικό στρατιωτικό πυρήνα της ΤΜΤ συγκροτούσαν 11 μόνιμοι αξιωματικοί του τουρκικού στρατού, με αρχηγό τον αντισυνταγματάρχη Ριζά Βουρουσκάν, καθώς και άλλοι 13 έφεδροι αξιωματικοί, ειδικά εκπαιδευθέντες, που στάλησαν, όλοι, με πλαστά διαβατήρια και επαγγέλματα «μαϊμού» στην Κύπρο. Το ηγετικό κλιμάκιο της ΤΜΤ στην Άγκυρα, του Γραφείου Ειδικού Πολέμου, με το όνομα «Σχέδιο Επανάκτησης της Κύπρου» (ΚΙΡ) συγκροτούσαν 22 αξιωματικοί με επικεφαλής τον υποστράτηγο Ντανίς Καράμπελεν και βοηθό του τον ταγματάρχη Ισμαήλ Τάσνου, που ήταν και ο ιθύνων νους στρατιωτικού σχεδιασμού και συγκρότησης της ΤΜΤ.

Η Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η ΜΙΤ

Ένα νέο βιβλίο, συνέχεια του «Οι Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες και η ΜΙΤ» (έκδοση 1988, επανέκδοση 2010), έρχεται στην ουσία να κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες του ελληνικού κράτους. Δηλαδή, να ενώσει τα πολύ μικρά και συνήθως δυσδιάκριτα κομμάτια του παζλ της μυστικής δράσης των Τούρκων στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία. Μια δράση που δεν περιορίζεται μόνο στα στελέχη της ΜΙΤ, αλλά επεκτείνεται πλέον σε προσωπικό άλλων υπηρεσιών αλλά και οικονομικών οργανισμών και εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Μια δράση που συγκροτεί τη νέα απειλή για τη χώρα μας, μια απειλή ύπουλη και πολύ πιο επικίνδυνη από την καθαρά στρατιωτική απειλή, που φυσικά συνεχίζει να υφίσταται. Πρόκειται για το βιβλίο “Η Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η Σύγχρονη MİT”, του δημοσιογράφου-συγγραφέα Μάνου Ηλιάδη, που, όπως αναφέρει ο εκδότης, είναι ο Νέστωρ του αμυντικής αρθρογραφίας στην Ελλάδα, ο οποίος μετά από εξαντλητική δεκαετή έρευνα, συνέλεξε τις ψηφίδες της μυστικής υπονομευτικής δράσης των Τούρκων στην Ελλάδα και εκμεταλλευόμενος την τεράστια εμπειρία του τις συνέθεσε με υπευθυνότητα, σχηματίζοντας την εικόνα της νέας τουρκικής απειλής για την πατρίδα μας.

Ενθυμήματα και τεκμήρια πληροφοριών της ΚΥΠ

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Γεώργιος Τσουμής, από τις διάφορες θέσεις ευθύνης στις οποίες υπηρέτησε στην διάρκεια της καρριέρας του, συγκέντρωσε εμπειρίες τις οποίες καταθέτει ως συνολική μαρτυρία σε αυτό το βιβλίο. Από νέος λοχαγός στην Κύπρο το 1964-1966, στην υπηρεσία της ΚΥΠ το διάστημα 1973-1976 πάλι στην Κύπρο, εν συνεχεία ως Ακόλουθος Άμυνας στην Άγκυρα την περίοδο 1981-1983, απέκτησε σημαντική εμπειρία από το Κυπριακό και τα γενικότερα θέματα Τουρκίας. Το καλοκαίρι του 1974 βρέθηκε επικεφαλής στο κλιμάκιο της ΚΥΠ Ελλάδας στην Λευκωσία και η μαρτυρία του για την προσπάθεια συλλογής πληροφοριών, τον υπόγειο πόλεμο Αθηνών – Λευκωσίας, τις ενημερώσεις της Αθήνας και την αστοχία στην αξιολόγηση κρισίμων πληροφοριών, είναι καθοριστικές για να ερμηνεύσει κανείς τον τρόπο που ελήφθησαν οι αποφάσεις προ και μετά την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής. Ο συγγραφέας δίνει το γενικό περίγραμμα των επιχειρήσεων, μέσα και από τις δικές του περιπέτειες, οι οποίες αναδεικνύουν σε μεγάλο βαθμό την αξία των Πληροφοριών Μάχης και τις συνέπειες από την σωστή αξιοποίηση ή μη αυτών. Ο συγγραφέας φωτίζει πτυχές του Κυπριακού που μέχρι σήμερα παρέμεναν θολές, όπως το διαβόητο Σεμινάριο της Ρώμης το 1973 ή τα σφάλματα της ελληνικής πλευράς που οδήγησαν στην αμαχητί απώλεια της Αμμοχώστου, αποδίδοντάς τα στις πραγματικές τους διαστάσεις και διαλύοντας τον πέπλο συνωμοσιολογίας που έχει επικρατήσει μέχρι σήμερα. Ταυτόχρονα, προσφέρει μία εικόνα για το έργο της τότε ΚΥΠ, η οποία συκοφαντήθηκε συστηματικά και ο ρόλος των αξιωματικών πληροφοριών διαστρεβλώθηκε λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Η ιστορία και τα μυστικά του WikiLeaks

Ολόκληρη η παγκόσμια κοινότητα περιμένει με αγωνία την επόμενη αποκάλυψη του WikiLeaks. Τι κρύβεται, αλήθεια, πίσω από τον οργανισμό που ανάγκασε το Πεντάγωνο να επιστρατεύσει μια ομάδα κρούσης ειδημόνων; Ποια είναι η κατάσταση στον πύργο ελέγχου του;
Ο Ντάνιελ Ντόμσαϊτ-Μπεργκ μάς μεταδίδει τον παλμό του WikiLeaks. Μαζί με τον Τζούλιαν Ασάνζ σχεδίασε σελίδα προς σελίδα την πασίγνωστη πλατφόρμα αποκαλύψεων. Ο νεαρός Γερμανός φαίνεται να είναι εκείνος που μαζί με τον αμφιλεγόμενο ιδρυτή της πλατφόρμας έχει την πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το έργο των πληροφοριοδοτών. Η ιστορία και τα μυστικά του WikiLeaks μάς αποκαλύπτει το παρασκήνιο που υπάρχει πίσω από τις διαρροές – από τη σαϊεντολογία και το Loveparade ως τα αμερικανικά διπλωματικά τηλεγραφήματα. Ο Ντόμσαϊτ-Μπεργκ μάς αφηγείται την πρώτη του συνάντηση με τον Ασάνζ το Δεκέμβριο του 2007, μιλά για τα ταξίδια τους σε ολόκληρο τον κόσμο και περιγράφει τον τρόπο λειτουργίας του WikiLeaks. Για πρώτη φορά μαθαίνουμε για τις διαμάχες σχετικά με τον προσανατολισμό του οργανισμού και τον απολυταρχικό χαρακτήρα του Ασάνζ. Από το Σεπτέμβριο του 2010, όταν ο Ντόμσαϊτ-Μπεργκ και άλλοι σημαντικοί αμφισβητίες αποχώρησαν από το WikiLeaks, τον έλεγχο αυτού του πανίσχυρου οργάνου κατέχει ο Τζούλιαν.

Ο Άγγλος πρόξενος

Ο Πέτρος Στ. Μακρής-Στάικος, ο συγγραφέας της βιογραφίας του Κίτσου Μαλτέζου, επιστρέφει με ένα ακόμη ιστορικό βιβλίο φέρνοντας στο φως νέα στοιχεία για τη δράση των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών κατά τη διάρκεια του β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για τη μελέτη του «Ο Άγγλος πρόξενος» που θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Ο συγγραφέας σκιαγραφεί το πορτρέτο του δραστήριου βρετανού πράκτορα Noel Rees, ο οποίος οργάνωσε και διηύθυνε την κατασκοπία εις βάρος των δυνάμεων του Άξονα στο Αιγαίο Πέλαγος και σε πολλές ελληνικές πόλεις.
Ο ίδιος είχε καταλάβει επιτελικές θέσεις στις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες: επικεφαλής της θρυλικής Secret Intelligence Service, της ΜΙ9 και άλλων ανάλογων βρετανικών υπηρεσιών στη Σμύρη, αργότερα οργάνωσε τη διαφυγή πολλών πολιτικών και στρατιωτικών από την κατεχόμενη Ελλάδα.
Η έρευνα του Πέτρου Μακρή-Στάικου αξιοποιεί αδημοσίευτα ως τώρα ντοκουμέντα από ελληνικά, βρετανικά, γερμανικά και ελβετικά αρχεία. Το βιβλίο προσφέρει νέα στοιχεία για τον σκιώδη κόσμο των μυστικών υπηρεσιών και την επίδρασή τους στη βρετανική πολιτική σε σχέση με την Ελλάδα και την Αντίσταση.

Αποκαλύψεις για την επιχείρηση σύλληψης του Osama Bin Laden

Tην ύπαρξη ενός άκρως απόρρητου ελικοπτέρου, γνωστού σαν Ghost Hawk, αποκαλύπτει στο βιβλίο του ο Chuck Pfarrer, πρώην στέλεχος της SEAL Team Six. Ο Pfarrer ισχυρίζεται ότι τη τελευταία στιγμή επελέγη η χρήση του παλαιοτέρου Stealth Hawk στην Επιχείρηση Neptune’ s Spear για τη σύλληψη του Osama Bin Laden υπό το φόβο διαρροής της τεχνολογίας σε περίπτωση που σημειωνόταν εμπλοκή. Το ελικόπτερο Ghost Hawk χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τη SEAL Team 6 και τη Delta Force στις πλέον σημαντικές αποστολές και θεωρείται αόρατο σε ραντάρ, με μηδενικές ηλεκτρομαγνητικές εκπομπές και θερμικό ίχνος αντίστοιχου μιας μοτοσυκλέτας Harley. Σύμφωνα με το Christian Science Monitor, o συγγραφέας ισχυρίζεται ότι η ομάδα των Ειδικών Δυνάμεων δεν είχε ως αποστολή τη φυσική εξόντωση του ηγέτη της Al Qaeda αλλά τη σύλληψή του, υποστηρίζοντας ωστόσο ότι ο Osama Bin Laden προσπάθησε να αρπάξει το όπλο που είχε στο κρεβάτι του όταν είδε τους άνδρες της SEAL Team 6.

Η σχέση των υδάτινων πόρων με την εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή

Το βιβλίο του καθηγητή Διεθνών Σχέσεων Παναγιώτη Σκιαδά πραγματεύεται τη σχέση ενός φυσικού ζωτικού πόρου, του νερού, με την εξωτερική πολιτική. Διερευνά εάν επικρατεί στα θέματα της υδροπολιτικής το εθνικό συμφέρον στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής ενός κράτους, ή εάν επικρατούν ευρύτεροι ομογενοποιητικοί παράγοντες, όπως η θρησκεία, ο κοινός πολιτισμός και η κοινή εθνική καταγωγή, ή εάν επικρατεί η αίσθηση της ανάγκης θέσπισης ενός ρυθμιστικού πεδίου, το οποίο θα προσδιορίζει κοινά αποδεκτούς κανόνες δράσης για όλους τους συμμετέχοντες. Επιχειρείται να καταδειχθεί, σε ποιο βαθμό το νερό αποτελεί συνιστώσα της εξωτερικής πολιτικής, εάν αποτελεί εργαλείο υψηλής πολιτικής και σε τι βαθμό την επηρεάζει ή συμβάλλει στη διαμόρφωσή της. Η σχέση του νερού και της εξωτερικής πολιτικής εξετάζεται στις χώρες της Μέσης Ανατολής, σύμφωνα με τον γεωπολιτικό ορισμό της. Ειδικότερα εξετάζεται στις περιπτώσεις εκείνες όπου το νερό αποτελεί διακύβευμα ή όπου ανακύπτουν σημαντικές διασυνοριακές διαφορές και ζητήματα διακρατικών σχέσεων που άπτονται ειρήνης ή πολέμου, ώστε να καταδειχθεί ο ρόλος του νερού ως εργαλείο πολιτικής και η επίδρασή του στη διαμόρφωσή της, ενώ διερευνώνται οι σχέσεις μεταξύ επτά χωρών και κρατικών οντοτήτων της περιοχής: της Τουρκίας, του Ιράκ, της Συρίας, της Ιορδανίας, του Ισραήλ, του Λίβανου και της Παλαιστινιακής Αρχής.

Βιβλία για τη μετανάστευση

Δύο νέα βιβλία έρχονται να καλύψουν το σημαντικό κενό της ελληνικής βιβλιογραφίας στο καυτό ζήτημα της μετανάστευσης. Από τις εκδόσεις Παπαζήση κυκλοφορεί η μελέτη του ιστορικού Ιωάννη Κωτούλα με τίτλο «Μετανάστευση και Κυρίαρχη Εθνική Κουλτούρα. Θρησκεία-Πολιτική-Πολυπολιτισμικότητα», μια εξαιρετική κριτική προσέγγιση της μαζικής μετανάστευσης και του ιδεολογήματος της πολυπολιτισμικότητας όπου καταδεικνύονται αναλυτικά οι πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές/δημογραφικές συνέπειες της μαζικής μετανάστευσης. Περαιτέρω, ενσωματώνει τις πλέον πρόσφατες θεωρητικές και μεθοδολογικές αναζητήσεις της βιβλιογραφίας, ενώ αναδεικνύει μελέτες, όπως η έρευνα του καθηγητή Robert Putnam ή οι εργασίες του Tatu Vanhanen. Στο Πρώτο Κεφάλαιο εξετάζεται το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας, οι ιστορικές απαρχές του στο πλαίσιο της αμερικανικής κοινωνίας και η εφαρμογή του στην Ευρώπη. Το Πρώτο Κεφάλαιο ολοκληρώνεται με την επισήμανση των εσωτερικών δομικών αδυναμιών της πολυπολιτισμικότητας. Στο Δεύτερο Κεφάλαιο παρατίθενται αναλυτικά οι αρνητικές συνέπειες της θεσμικής εφαρμογής της πολυπολιτισμικότητας και της μαζικής μετανάστευσης στο εσωτερικό ενός κράτους.